Lانسان درظلمت و تاریکی شب حتی از صدای خش خش برگ ها هم می ترسد،و گاهی حتی زیر اواز می زند که یعنی نمی ترسد،اما می ترسد و همین اواز گواه ترس اوست.دنیا هم بدون خدا شب یلداست و انسان بدون او از همه چیز حتی نا چیز ترین انها در خوف و هراس است و اگر می بینید پاره ای قلدری کرده و عربده می کشند همین گواه ترس ایشان است.اما وقتی که سایه ی خدا بر سر انسان باشد ترس بی معنی می شود.البته نه اینکه بی معنا می شود بلکه معنا پیدا می کند،یعنی انسان دیگر از چیز هایی می ترسد که باید بترسد.پس می پذیری که ترس هم نیازمند هدایت است وگرنه انسان گمراه شده و از چیزهایی می ترسد که ترس ندارد.و قران کتاب هدایت است و یکی از هدایت های بی شمار ان هدایت ترس است.قران می گوید-ای ادم ها بترسید،اما نه از هر چیز و نه از هر کس،بترسید از عذاب و خشم سخت من-و ایای فارهبون و از من بترسید-یعنی اگر می خواهید راهب و ترسا و گریز پا باشید،باشید اما نه از یکدیگر،نه از دنیا،بلکه از قهر و غضب و انتقام من.و شاید بتوان گفت-یکی از مصادیق قهر و غضب خداوند دوری و گریز انسان ها از یکدیگر است.زیرا وقتی انسانها از هم فاصله می گیرند در حقیقت طومار خیرات و برکات را بسته اند.ابر ها را ندیده ای وقتی که از هم جدا می شوند، ایا بارشی می توانند داشته باشند؟تکه های ذغال را ندیده ای که وقتی از یکدیگر جدا و دور می شوند حرارت و گرمای خود را از دست می دهند؟